An had ooit een boutique in Knokke gehad. Nu was ze regiomanager geworden voor Château Vauclenne, een Frans premium kledingmerk dat besloten had dat Dorp X daar nood aan had. Jean-Claude, hun marktonderzoek-AI, had namelijk bepaald dat er in Dorp X een uitzonderlijk hoge concentratie ondernemers en luxewagens rondreed. Een affluente regio zoals ze dat noemden.

Ans boutique in Knokke had goed gedraaid. Relatief hoge omzet, mooie klanten, en op zaterdag volk genoeg om voorbijgangers de indruk te geven dat An geld aan het drukken was. Dat viel nochtans lelijk tegen. Het merendeel verdween in de huur van het pand, in personeel, in chique tassen waarin ze haar producten meegaf, en in parfum waardoor de winkel zelfs op dinsdagochtend naar Saint-Tropez rook. Alles was op en top in orde. Behalve de winst.

Eén ding had An daar wel geleerd: rekenen. Dat kon ze als de beste. Netwerken trouwens ook: ze was nog maar net in Dorp X en ze kende George al.

Voor Château Vauclenne leek ze daarom de perfecte vrouw. An kende de Belgische markt, ze had goede contacten en een werkethiek waar ge u als gewone sterveling licht ongemakkelijk bij begon te voelen. Ze had zelfs het commitment genomen om tijdens de week in Dorp X te verblijven, in nen bed & breakfast. Op papier was het een samenwerking om van te dromen. En An hield van papier.

Ze ging op zoek naar een manager de magasin en enkele sales assistants, als minimumbezetting voor de nieuwe winkel. De sollicitaties deed An zelf. Ze rekruteerde op gevoel, en haar gevoel was doorgaans vrij snel klaar.

Vanaf het eerste gesprek maakte ze duidelijk dat de lat hoog lag. Château Vauclenne stond voor kwaliteit, en An had geen zin om zes maanden later te ontdekken dat ze de verkeerde mensen had aangenomen. "Ik ben daar van bij het begin heel duidelijk in: ge zijt mee met het verhaal, of ge zijt het niet. En als ge het niet zijt, dan moeten we daar ook volwassen in zijn." Duidelijk. Dat was trouwens iets wat mensen later vaak over An zouden zeggen. Bij haar wist ge tenminste waar ge aan toe waart.

Zo rekruteerde ze Sofie als store manager. Drieduizend euro bruto, maaltijdcheques, en drie maanden onboarding. "We willen kwaliteit, Sofie. Ik ga uw onboarding daarom persoonlijk begeleiden. Drie maanden. En als ge toont wat ge kunt, dan liggen hier echt nog heel mooie opportuniteiten voor u." Sofie ging vol trots naar huis. Verder nam An ook Mélodie en Jules aan, als sales assistants. Het team was voltallig. De week voor opening was de hel op aarde, verkeerde leveringen, IT systemen die niet werkte, kleding in de rekken beschadigd omdat de schilder moest terugkomen... maar een week later was het zover.