Je bent goed met je handen, je levert netjes werk af, en de mensen weten je te vinden. Via de buur, de schoonbroer, iemand die iemand kent. Mond-tot-mond, en het werkt. Tot de maand dat de mond zwijgt, en je ineens naar een lege agenda zit te staren met de vraag waar iedereen naartoe is.

Dat is meteen het probleem met mond-tot-mond als énige plan: het werkt, maar je hebt er geen enkele controle over. Volgeboekt raken, en dan het liefst met het juiste werk in plaats van elke rotklus, vraagt iets meer. Geen dure campagnes, geen marketingdiploma. Gewoon een paar dingen die de meeste tuin- en klusbedrijven laten liggen. Hier zijn ze.

 Rijd door om het even welk Kempens dorp en je herkent ze meteen: de aannemer die het gemaakt heeft. Een mooi huis, netjes afgewerkt uiteraard, en twee of drie blinkende wagens voor de deur. Van buiten ziet dat eruit als succes. En vaak ís het dat ook, op papier. Er is werk, er is omzet, de agenda zit vol tot ver in volgend jaar.

Maar hier komt het ongemakkelijke deel: bij heel wat van die zaken staat dat mooie plaatje op verrassend los zand. Niet omdat de aannemer slecht is in zijn vak, integendeel. En meestal ook niet omdat hij te goedkoop werkt, want in de Kempen rekenen ze doorgaans stevig door voor vakwerk. Het zit ergens anders, en net daarom is het zo verraderlijk.

 Op papier is er geen mooier plan. Je bent goed in iets, mensen vragen je om raad, en op een dag denk je: hier kan ik van leven. Ik help anderen, ik bepaal mijn eigen uren, ik werk vanaf een terras met een laptop en een cappuccino, en ik vraag er honderdvijftig euro per uur voor. Coach worden. Wat kan er misgaan?

En dan word je er een. De cappuccino klopt, de rest wat minder. Coachen lijkt het makkelijkste beroep ter wereld, tot je merkt dat je het moeilijkste stuk niet had ingecalculeerd: dat er iemand voor je moet kiezen, en betalen, in een markt waar iedereen exact hetzelfde roept. Dit is wat je te wachten staat, en hoe je het overleeft.