Ik heb altijd een obsessie gehad met teams die presteren op een niveau waar anderen niet bij kunnen. Special forces, topsportploegen, die zeldzame bedrijven waar iedereen op scherp staat. Teams met een "let's do it"-mentaliteit, die verder gaan en verder geraken dan de rest, met creatieve oplossingen komen en tien keer zoveel resultaat halen, soms met minder mensen en kleinere budgetten. Ik heb zelf verschillende teams aangestuurd, dus voor mij is leiderschap geen bijzaak, het is de kern van de job. En ik heb er een uitgesproken mening over, dus zet je schrap.

Want ik heb de praatjes allemaal gehoord en tal van boeken gelezen. Ik heb ze voorbij zien komen, van de piramide van Lencioni tot de scheve toren van Pisa. Er wordt elk kwartaal een nieuw model verkocht, een nieuwe vorm met dezelfde belofte: volg dit diagram en je team gaat vliegen. (En nee, ik ga je de "5 dysfunctions of a team" niet opsommen of de "7 eigenschappen van effectief leiderschap", daar bestaat Google voor.) Alleen: de teams die ik echt heb zien presteren, draaiden nooit op een tekening of een model. Ze draaiden op iets veel simpelers, en tegelijk veel moeilijkers.

 Mensen die me kennen weten dat ik een beperkte filter heb. Ik hou ervan om de dingen te benoemen zoals ik ze ervaar, vandaar ook deze post. Ik doe dit werk lang genoeg om een allergie te hebben ontwikkeld. Niet voor stof, gluten of pollen, wel voor een bepaald type mens dat je in de marketing, netwerkevents of B2B sector om de haverklap tegenkomt: de goeroe. Je herkent hem/haar aan de zelfzekerheid van iemand die iets weet wat jij niet weet, en aan het gouden prijskaartje dat daaraan hangt.

Ik ben er ondertussen zoveel tegengekomen dat ik ze ben beginnen catalogiseren, zoals een vogelspotter dat doet. Hier is mijn veldgids. Herken je er eentje in het wild, dan weet je wat je te doen staat: je hand op je portemonnee houden en rustig verder wandelen.